سرازیر می شود نور

بی تردید

دستانم می دانند

به کجا باید کاشت

دانه ی ترد

نیلوفر دانایی را...

خداوندا... مهربانا

  چنین روزهایی که به اذهانمان نیز نمی گنجید...

چه سخت نادیده ها که می بینیم

چه سخت ناشنیده ها که می شنویم

برای ایرانم٬ وطنم٬ برای آرامشی که رخت بربسته

برای چشمان نگران و قلب های لرزان مادران

ایرانی ٬بیا برای ایران و ایرانی        دست به دعا برداریم

چه وانشسته ای خفته٬ می شنوی؟

می خواندت از دور

کوله بار بودنت را بردار ـ بیا

لیک پرهیزگارانه

                بی ابهام

آمرزگارا ـ معبودا

درین دایره ی تردید

دوره افتاده ام

مرا که از هیج به هست٬ متبلور

رهایم مکن

              رهایم مکن

گفته بودی٬ خوب من

دست همه بوی نعنا و پونه نخواهد گرفت

به سجاده ی همه ساعت وصل نخواهد روئید

هر لبی میزبان

الا هو  و

هر قلبی مؤمنانه نخواهد گریست

های...آمرزگار دیر کیفرم

فرا دست فرزانه

بیاد داری

                                آن زمان که ناباورانه ٬ هراسنای دستانم را

به تاریکی می کشاندم

و آن حسی که

از قعر جهنم می روئید

بسان شیطانی

هستی ساده ام را در نوردید

                       و حیاتم را به سخره

روحم را                         به زنجیر

مهربانا ـ بخشش از تو می خواهم

لیک ٬ خوب می دانی

عاشقانه می خوانمت

لیک ٬ نیک می دانی

ریشه هایم نیز ٬ تو را می جویند

روح باران خورده ام تو را می سراید

به تسبیح

به ذکر

به عشق

کدامین نعمتت را انکار توانم کرد

کار ساز مصلحت بین

می دانم         می دانم

روزی آن حس زیبا ٬ مرا در بر خواهد گرفت

انیس بی تعریفم

تمام معنای کلمه

فراخ بخش بی شائبه

رسوایم مساز                        رسوایم مساز

                                                          تیر ۸۵

این تازگی ها مال ماست....

زمستان را دوست می دارم زیرا آبستن بهار است.

بهار را دوست می دارم زیرا: زیر پر و بالش تابستان را به میهمانی می خواند.

تابستان را دوست می دارم زیرا : عاشقانه برای پائیز تدارک رنگ و شور می دهد.

پائیز را دوست می دارم زیرا: ترانه ی زمستان را زیر لب به زمزمه  ی باران می نشیند.

و آفریده هایت را دوست می دارم٬ چه زیبا٬ چه زیبا٬ در نهایت مهربانی و عطوفت ...

برای تمام کسانی که می شناسمشان و نمی شناسمشان بهترین ها را زبهترین دوست می طلبم

میلادت مبارک       دوباره           ای زمین.

دستانت را به دستان کلافه ام

میزبانم

زمزمه ی قریب نیکان

بلندای مهربانیت را به دیده بوسی

فرا می خواند

و من

خوابهای طلائی پاکان را

تعبیر ی بدیع می گویم.

تابستان ۷۹

• ...

 کاش دستی تسلی جو 

مرحم زخم های دیرینه ات بود م 

کاش ...

نیک می دانم                                                                            

به بلندای عرش مهربانی

به وسعت روحت

پرچین درستی ای

گوش سپرده ام به ترنم نفسهایت

تو خوابی و من بیدار

آرام بخواب  آرامشم

در سکوتی که بین ما حکمفرماست

دستانمان رساترین فریادند

....

من در تمام کوچه پس کوچه های

رویاهایت ٬ می خوانم

های های

زراه دور رسیده

 مسافر جاده های پر باران کویری

دستان صبور و مهربانت را

به دستان ناباور پر ابهامم

آشنائی ده...              برایت

همیشه سلام خواهم آورد

پر رنگ تر از

سیب

باران

خورده ی  جاودان

تابستان ۷۹

آیا عین و شین و قاف را

برای تسلای شمع٫ عود می دهند؟

ریسمانی است که مرا به خاطراتم پیوند می دهد

 کوچه پس کوچه های جنوب شهر

کوچه باغ های

شمال غرب

بن بست های مرکز شهر

سالهاست چوب حراجشان زده ام

حال

دلم برای پرسه زدن

لابه لای پونه ها و شب بوها

ذکر یا فتاح می گیرد

برای عین عبادت

سجاده خریدم

پنج هزار تومان

مخملین٫ سبز

تسبیح شاه مقصودی نیای مکتب دارم را

زیر استعمال ارث

هدیه می گیرم

لیک وضو گرفته با اشک

نشسته بر خاک

بی سجاده و تسبیح

ذکر افلاک می گیرم

هنوز نبضم

عین و شین وقاف می زند

 پرهیزگارانه

شیرین شیرین شیرین

                                             خرداد ۸۱

گم شده ام
باور ندارم
خودم را فریب می دهم...فریب
لبخند آجرهای فکرم           بس دیدنیست
بی قرارم بی قرار
کوچه پس کوچه های رویاهایم را
خیس خیس می دوم
زیر این سرازیری
پیچکی به زندگی ام پیچید
نیلوفرانه           نیلوفرانه           نیلوفرانه
و من زیر باران بوسه هایش مردم
هنوزم که هنوز
باورم را بی هضم
بی چادر
به فراموشی می خوانم
.... می خواهم بروم.

                                          تیر ۷۸

باد را در دستانم لمس می کنم
خود را         در آغوش باد رها
می دانی :
آرزوی روشن شدن دارم
روشن می شوم.
می فهمم و در سکوت
می گریم
رد اشک را به سر سرای هستی ام
بوسه باران می شوم
سر انگشتانت را
به سر انگشتانم
میهمانی ده.
این تازگی ها مال ماست.

                                      فروردین ۸۶           

یک قرص ماه به چند؟

سرم به هذیان و

روحم به جریان سیالی از تب

میهمانی کشیده

   یک لیوان٬ خنکای تسبیح

      جرعه جرعه ذکر یا هو

تپش شوریدگی الا هو

شاید

                          یا من لا هوئی

لرزش انگشتان بی هدایتم را

                     لا اله          الا هو کند.

عزیز من ـ

      پاکان دلواپسی هایم

سجاده ی سو دا زده ام را

عود بسوزان

میخواهم بین زمین و آسمان

چله ی نور بگیرم

کمی ـ جرعه ای ـ ذره ای

            از نور

تقاضای موسیقی و کلمه دارم

بیا که دیگر مرا

نه توان ماندن است و

نه نای شکستن

بیا در خلاء

عاشقانه دست به دعا برداریم

بیا برویم...

                                       اسفند ۸۵

بازم قصه قصه ی آفرینشه و آدمی.

آخه می دونی:

اگر خدا می خواست٬ ما ها رو هم فرشته می آفرید٬ اما دلش می خواست یه آفرینشی داشته باشه

بدیع و بی کم و کاست.

دوست داشت کسی صداش کنه که درونش زیبایی و تلألو  اضداده.

می خواست ٬ کسی عاشقانه دوستش بداره که قدرت اختیار و تفکر داره ٬ کسی که می تونه انتخاب کنه.

آخه می دونی٬ نور اونجائی که تاریکی نیست.

و شیطان اونجایی که نور و خدا نیست.

اون زمانی که بواسطه خواستها و امیالمون  ٬ یا ژست های فیلسوف مآبانمون٬ یا قصه طولانی کلاس و بی کلاس

می اوفتیم توی دام لذت منفی٬

ذاتمون می دونه که داریم٬

                                         به کاهدون می زنیم.

و اون نظاره گره...

                   و دلواپس...

یادم می یاد ٬ اون زمانی که هنوز دست به کار نشده بود

جبرائیل و میکائیل و اسرافیل و خیلی از خیلی های دیگه

می گفتند:

مگه ما ستایشت نمی کنیم؟                           پس این چیه؟

مگه ما مدحت نمی گیم؟                                 پس این کیه؟

باباـ خدا جون ٬ اینی که داری می آفرینی٬ نسبت به تو ٬ ناسپاسی می کنه.

جنگ می کنه ٬ خون برادرش رو روی زمین میریزه٬ ... فساد می کنه ...

بازم خدا جونم بود که توجهی نکرد.

آخه می دونست که چی  می خواد.

حکمت و معرفتش رو خودش باور داشت.

شروع به کار کرد...

                    با چه عشقی

                                با چه شوری

توی یه لحظه              گفت              می باش                 و              شد.

حالا این منم

جمع اضداد

                 بهاری         تابستونی           پائیزی               زمستونی

                        سفید              سیاه              خاکستری

وقتی به ته ته ته سیاهی و نا امیدی می رسم

باور دارم که تازه شروع و تولد کور سوی نوره.

همین باوراس که توان بودنم میده

                 همین باوراس که دوباره

                                   بر می گردم و در اون خونه  رو توی قلبم می زنم و می گم

خوب من٬ عزیز دلم٬

معبودم

                                  دوستت دارم٬                   و دوباره اجازه بده

                                              بهت عشق بورزم

بی کران بی کران رأفت تو٬ توان پرواز دوبارم می ده.

                             من

برگشتم

و نمی خوام                           دیگه جای دیگه ای برم.

دوباره  دریابم                          آمرزگار دیر کیفرم...